سلام به همه‌ی مامان‌های عزیز.
من شش ماه و نیمه پیش مادر شدم و از اون موقع زندگی‌م خیلی تغییر کرده.
دختر نازنینی دارم که همه‌ی عشق و تمرکزم شده، اما از وقتی به دنیا اومده، احساس می‌کنم از نظر عاطفی از خانواده‌ام فاصله گرفتم.
قبلاً خیلی رابطه‌ی صمیمی و حمایتی باهاشون داشتم ولی حالا حس می‌کنم اولویتشون نیستم و اون صمیمیت قدیمی از بین رفته.
هم من و هم همسرم فعلاً بیشتر وقت‌مون رو فقط با هم و دخترمون می‌گذرونیم و عملاً ارتباط اجتماعی‌مون خیلی محدود شده.
بیشتر شب‌ها وقتی دخترم خوابه، ذهنم پر از فکر و تحلیل رفتار اطرافیان می‌شه و دلم برای یه جمع صادق و فهمیده تنگ می‌شه.

دوست دارم با مامان‌هایی آشنا بشم که تجربه‌ی مشابه دارن؛ مخصوصاً کسایی که بعد از بچه‌دار شدن احساس تنهایی یا فاصله از خانواده داشتن.
می‌خوام بدون قضاوت حرف بزنیم، تجربه‌هامون رو بگیم، و شاید راه‌هایی برای ساختن تعادل جدید پیدا کنیم.